Het dorp van de torenkruiers

 

De Sint-Laurentiuskerk te Bocholt voor de torenverplaatsing
ons land - focus


Welkom in Limburg!

Inleiding en bronvermelding
Algemene Geschiedenis
's Lands Glorie
Bezienswaardigheden
Home
           
banner
Vlag Limburg

De Sint-Laurentiuskerk voor en na de verplaatsing van de toren.

Een torenkruier? Nee, dat is geen scheld- of spotnaam, wel een eretitel. En daar zijn alle Bocholtenaren wat trots op. En terecht.

In 1910 hebben ze inderdaad iets groots gepresteerd, dat nog geen enkele andere gemeente van het land heeft gekund of gedurfd, althans niet wat kerktorens betreft. In dat jaar waren er in Bocholt nog veel kerkgangers, zoveel dat de Sint-Laurentiuskerk te klein was geworden om al die gelovigen op zondagochtend onderdak te bieden. Een kerkvergroting drong zich dus op. Dat kon ofwel door de toren af te breken, ofwel door hem, in blok, tien meter te verschuiven. Natuurlijk kozen de Bocholtenaren voor het moeilijkste. Ze huurden de Oostenrijkse ingenieur Weiss in die het Antwerpse Zuidstation al had verplaatst.

De Bocholtse toren weegt niet minder dan 2600 ton en de verplaatsing van zo'n kolos haalde indertijd de wereldpers. Op 28 juli vijzelde men hem op en vervolgens werd hij, onder het geluid van de eigen klokken, voortgeduwd over rails, tegen de ongehoorde snelheid van enkele centimeters per uur. Maar op 5 augustus stond de toren waar hij wezen moest en kon de kermis beginnen. Als je dus, bij je eerstvolgende bezoek aan de Bocholtse kerk, merkt dat tussen toren en schip een travee is bij gemetseld, dan moet je beslist nog niet naar de oogarts.

© Het Toppunt van België, reisgids naar 500 uitzonderlijke plekken in eigen land, Julien Van Remoortere.

De Sint-Laurentiuskerk te Bocholt na de torenverplaatsing