Marokko - Medina van Marrakesh

De nalatenschap van de heersende Saadi's is te zien in de ruïnes van het El Badi-paleis en vooral in hun prachtige tombes. Deze tombes van de heersers en rijken van de stad, die kunstig waren versierd met fraai beeldhouwwerk, gekleurde tegels en Arabische teksten, werden verzegeld door de Alawieten en bleven tot 1917 gesloten. Materiaal voor hun gebouwen kwam van grote afstand, zoals fijn marmer uit Carrara, dat volgens de schrijver Montaigne in Toscane werd gewonnen 'voor de koning van Marokko in Barbarije'. Op de foto de Koutoubiamoskee.

Marrakesh dat zijn naam gaf aan Marokko, is het schoolvoorbeeld van een grote islamitische hoofdstad. Met het labyrint van smalle straten, huizen, soeks (markten), traditionele ambachten en handelsactiviteiten is deze oude nederzetting met haar medina een uitstekend voorbeeld van een levendige historische stad.

In 1070-1072 werd Marrakesh gesticht door de Almoraviden om de echte hoofdstad van deze nomaden en veroveraars te worden en een politiek, economisch en cultureel centrum dat invloed uitoefende in de hele westerse moslimwereld van Noord-Afrika tot Andalusië. Gedurende de volgende twee eeuwen speelde Marrakesh een beslissende rol in de ontwikkeling van stadsplanning.

Net als in andere Noord-Afrikaanse steden is de medina het oudste gedeelte van de stad. Het ontwerp van de medina van Marrakesh dateert van de periode van de Almoraviden en daarvan zijn nog monumentale resten zichtbaar. Ze bouwden de muren van de medina in 1126-1127 en men neemt aan dat ze de palmbosjes plantten die er nog steeds zijn en nu een gebied van 1,3 km² ten oosten van de stad in beslag nemen.

In 1147 namen de Berberse Almohaden Marrakesh in, waarbij ze veel van de gebouwen van hun voorgangers verwoestten. Marrakesh bleef niettemin de hoofdstad en onder de heerschappij van de Almohaden beleefde de stad twee eeuwen lang een nieuwe en ongekende welvaart.

De Almohaden bouwden de Koutoubia-moskee op oude fundamenten. De onvergelijkelijke minaret, een monument van moslimarchitectuur, is een van de belangrijke kenmerken van het stedelijk landschap en het symbool van de stad. Ze bouwden nieuwe wijken, breidden de stadsmuur uit, versterkten de kashba (fort), die naar het zuiden een verlengstuk van de stad was met eigen bolwerken en poorten (Bab Agnaou, Bab Robb), een moskee, paleis, markt, ziekenhuis, paradeplaats en tuinen. Deze leiders versterkten hun greep op hun domeinen door gewassen te planten en civiele bouwwerken als de Tensift-brug te bouwen.

Hoewel Marrakesh in verval raakte nadat de Almohaden in 1269 hun macht verloren, werden er nog steeds opmerkelijke gebouwen opgetrokken, zoals de Ben Salih-moskee met minaret. De opleving van de hoofdstad onder de Saadidynastie van 1510 tot 1669 bracht een nieuwe artistieke bloeiperiode en vanaf de 17e eeuw breidden de heersende Alawieten de stad verder uit met de bouw van een nieuwe moske, medressen, paleizen en residenties die allemaal harmonieus weerden geïntegreerd in de oude stad.